Welcome to America
Na twee-en een halve week wordt het wel eens tijd voor een verhaal!
Save Travels
Zoals jullie al wel vermoedden heb ik veilig voet aan wal gezet in San Francisco. Bij het inchecken voor het vliegtuig in Amsterdam stond ik opeens naast, jawel, Cees Kraaienoord (christelijke zanger). Hij had net iets te veel shampootjes in zijn handbagage die de douanebeambte, volgens de nieuwe regels, in beslag nam. Cees was ook op weg naar Chicago om daar wat familie en vrienden te bezoeken.
In Chicago misten wij (ik reisde met Merel en Lieke, twee Utrechtse studentes) door het lange wachten bij de douane, onze vlucht. United Airlines boekte een nieuwe vlucht voor ons. We vlogen via Los Angeles met een paar uur vertraging naar San Francisco, waar we na een reis van 20 uur aankwamen, om 20.23 (zeg ik met een knipoog naar mijn moeder). Helaas dacht onze bagage er anders over. United Airlines verzekerde ons dat de tassen onderweg naar San Francisco waren in een ander vliegtuig, en dat ze die de volgende dag zouden bezorgen.
Silicon Valley
We werden opgehaald door de oom van Lieke die al tien jaar met zijn gezin in Palo Alto, vlak onder San Francisco woont. Ze hebben een supermooi huis daar, met echt een joekel van een flatscreen televisie, wat 'normaal' schijnt te zijn voor Amerikaanse begrippen. Lieke’s oom vertelde dat Steve Jobs, een paar straten verderop woont. Dat is wel leuk, want Steve Jobs is de oprichter van Apple, natuurlijk bekend van de I-Pod. Palo Alto ligt in de bekende Silicon Valley, genoemd naar het silicium waarmee chips gemaakt worden. In dit gebied zijn veel inmiddels groot geworden high-tech bedrijven ontstaan, zoals Hewlett-Packard, Intel, Apple en Google. Silicon Valley is naast New-York een drijfveer van de Amerikaanse economie.
De volgende dag gingen we met BART (zo wordt de metro hier genoemd) richting Berkeley. Berkeley is een stadje aan de oostkant van het San Francisco Baaigebied. Ik woon hier in het International House (I-House) waar een groot deel van de internationale studenten woont, die studeren aan ‘Cal’. Dit is hoe de University of California, Berkeley voor het gemak genoemd wordt. Er wonen zo’n 500 studenten afkomstig uit ongeveer 70 verschillende landen in het I-House. Een bont gezelschap dus. Er wonen ook heel veel Amerikaanse studenten.
I-House Adventures
In het I-House wordt op dit moment wel gerept van de ‘Dutch Invasion’ vanwege het opvallend grote aantal Nederlandse studenten die hier in de Spring Term (lentesemester) studeren. Natuurlijk houden wij de eer van ons Nederlands volk hoog door bijvoorbeeld een Dutch Coffee Hour te organiseren. Er worden stroopwafels uitgedeeld, er wordt sterke koffie gezet (de koffie is ontzettend slap hier), en er wordt Hollandse thee geschonken (bestaat dat?). Op deze manier laten we andere culturen kennis maken met onze, oh zo mooie Nederlandse cultuur.
Mijn kamergenoot is Cheung Ka Hei, een Chinees uit Hongkong. Voor het gemak noemt hij zichzelf Kolen. Het is een hele aardige en christelijke kerel. Alleen hadden we wel wat cross cultural issues in het begin (het spijt me voor de moeilijk vertaalbare engelse termen). Toen ik mijn kamer voor het eerst binnenging lag hij te slapen in het stapelbed. Ik liet hem lekker slapen en ging mijn spullen uitpakken. Opeens sprong hij uit zijn bed, ik schrok me rot! Hij rende naar zijn laptop waar hij een t-shirt oplegde. Hij zei dat hij zijn laptop wilde beschermen tegen de zon, ha ha.
Tijdens mijn eerste nacht in het I-House sliep ik erg slecht, het was zo warm! Tegen zessen werd ik zwaar beroerd en bezweet wakker. Mijn lichaamstemperatuur en kamertemperatuur waren tot broeikastemperaturen gestegen! Het was in California wel een stuk warmer dan in Nederland, maar zó warm? Ik ging naar het toilet om me op te frissen, ik kwam terug in de kamer, liep naar het raam dat potdicht zat, en constateerde dat de verwarming bij het raam op ‘standje 5’ stond …
Kolen komt uit Hongkong en daar is het warm in de winter, in California gaat de verwarming dus vol aan… Gelukkig hebben we nu een soort ying-yang, warm-koud balans gevonden, waarmee we allebei kunnen leven. Hij is trouwens een hele relaxte gozer om de kamer mee te delen. Nu moet ik wel zeggen dat het de koudste winter sinds eeuwen in California is. In Berkeley heeft het een paar nachten licht gevroren, wat hier heel zeldzaam is. In het noorden van California heeft het wat langer en zwaarder gevroren waardoor de hele citroenenoogst verwoest is. Dat is wel zuur (inkopper, kon het niet laten).
Retreat
In de eerste week hadden we een retreat (kennismakingsweekend) in Walker Ranch in Petaluma. De ranch lag in een soort van alpenlandschap met kale grasheuvels, rotspartijen, en echte Friese koeien. We hebben in de heuvels gewandeld, en kregen veel informatie van de I-House personeelsleden. Een boeiende toespraak was die van Joe Lurie, de directeur van het I-House, over culturele verschillen. Van hem heb ik geleerd dat je moet oppassen op welke toon je je Chinese schoonmoeder aanspreekt. Mandarijn, de taal die het meest gesproken wordt in China, is namelijk een ‘tonale taal’. Dit betekend dat een klank verschillende betekenissen kan hebben. Wil je in het Mandarijn “moeder” zeggen, dan zeg je “ma”. Maar pas op! Zeg je ma met een lage intonatie, betekend het ‘schelden’. Zeg je “ma” met een hoge intonatie, betekend het ‘paard’! Alleen als je “ma” met een gemiddelde intonatie zegt, betekend het daadwerkelijk ‘moeder’.
Kaart
Ik heb nog zoveel meer te vertellen, maar voor deze keer laat ik het hierbij.
Nog even je aandacht voor het kaartje rechts bovenaan in de blog. Dit is niet zomaar een kaart, het is een beweegbare kaart. Druk bijvoorbeeld eens op het meest rechtse ballonetje, dit is mijn kamer in het I-House. Nu kun je door op het ‘plusje’ te drukken inzoomen tot mijn kamer. Als je op ‘Tagzania’ drukt, krijg je een grotere kaart.
