Everything and Nothing

Het is nu twee maanden geleden dat ik voet op Amerikaanse bodem zette. De tijd gaat heel erg snel moet ik zeggen. Ik heb al veel gezien en meegemaakt hier, maar ik wil nog zoveel doen! Het moeilijkste vind ik om de juiste balans te vinden tussen studie en vrije tijd. Aan de ene kant wil ik naast studeren, California ontdekken, wat van het lokale leven meekrijgen, genieten van het fantastische weer hier (deze hele week zon en 20 graden), en de coole mensen hier leren kennen. Aan de andere kant vind ik het een geweldige kans om hier te studeren, zijn de vakken ontzettend interessant, leer ik heel erg veel, en zou ik het erg jammer vinden Berkeley te verlaten zonder deze kans volledig benut te hebben (jullie lezen dat ik me al helemaal aan de ‘american way of talking’, met superrelatieven, heb aangepast). Dus het is voortdurend schipperen om de gulden middenweg te volgen, wat is Nederlands toch een mooie taal!

Earthquake Hazard
Vorige week donderdagavond zat ik in de rechten bibliotheek, een mooie en rustige bibliotheek, te studeren. Ik was net in gedachten verzonken toen opeens de grond onder mijn voeten begon te schudden. De dakplaten begonnen te trillen, en ik kon de steunpilaren van de bibliotheek heen en weer zien bewegen. Het duurde allemaal zo’n vijf, zes seconden en toen was het over. Naast mij stond een jongen ‘geschokt’ bij zijn stoel. We keken elkaar aan en het enige wat ik kon uitbrengen was: “Man, this was my first earthquake!”

Voor veel van jullie klinkt het misschien wat vreemd, maar toen ik naar San Francisco ging wilde ik wel graag een aardbeving meemaken. Gewoon om te weten hoe het is. Aardbevingen zijn hier niet ongewoon. Zo hebben ze hier naast het weerbericht ook een aardbevingbericht in de krant. Toen ik mij aanmeldde voor het International House moest ik ondertekenen dat ik het I-House niet verantwoordelijk zou houden in geval van schade bij een aardbeving. Het I-House is namelijk 100 meter naast de ‘Hayward Fault’ gebouwd. Aardbevingen worden veroorzaakt doordat er druk wordt opgebouwd tussen twee aardplaten op een breuklijn. Als de spanning te groot wordt beginnen de aardplaten langs elkaar of over elkaar te schuiven wat een aardbeving veroorzaakt. De meeste breuklijnen lopen door zee, maar in sommige gevallen ook over land, zoals bij San Francisco. Deze aardbeving was de zwaarste aardbeving sinds enige tijd, met een kracht van 4.4 op de schaal van Richter. Er zijn hier en daar wat leidingen gesprongen, maar veel schade heeft deze beving niet veroorzaakt. Binnen 30 jaar verwachten ze hier wel een ‘major earthquake’…

Naast het I-House staat het Memorial Stadium, een heel groot American Football stadion. Dit stadion is midden op de Hayward breuklijn gebouwd. Het stadion schuift dan ook langzaam in twee helften uit elkaar. Dit kun je zien aan de beroemde ‘Hayward crack’ in het stadion, die alsmaar groter wordt (zie foto).

Save the Oaks!
Nu beseffen de Amerikanen dat het misschien toch niet zo’n goed idee was om het Memorial Stadium óp de breuklijn te bouwen. Stel bijvoorbeeld eens dat de Golden Bears, het team van UC Berkeley, tegen grote rivaal, Stanford Cardinals speelt, in een uitverkocht, met 73.000 mensen gevulde stadion, en… Nou ja, je weet wat ik bedoel. Daarom hebben ze nu plannen om het hele stadion te verplaatsen! Maar eerst willen ze naast het stadion gymzalen bouwen om gebruik van het stadion te ontlasten. Er is alleen een probleem. Naast het stadion staan namelijk een paar eiken, en mensen in Berkeley zijn heel erg gesteld op eiken. Dus om de plannen tegen te werken bouwen ze boomhutten bovenin de eiken, waarin ze slapen, zodat de bomen niet gekapt kunnen worden. Logisch toch! De bomen worden nu al meer dan twee maanden bezet. Het protest wordt gesteund door een groot deel van de Berkeleyanen, waaronder een oud-burgemeester. Maar het echte werk wordt gedaan door de werkloze hippies. Berkeley kent veel dakloze mensen, waarvan veel rechtstreeks zijn overgewaaid uit de flower power jaren van de sixties (kan goed want flower power begonnen in San Francisco).

De hippies hebben het zware werk op zich genomen en bemannen om en om de boomhutten. Overdag zitten ze bij de eiken, spelen ze muziek, maken ze praatjes met de vele geïnteresseerden, en geven ze speciale eik-klimlessen! Nu wilde ik dat ook wel eens doen, dus ik stond met klimspul klaar onder de boom, maar ik werd weggestuurd door de politie: “The oaks are UCB property, climbing them is an illegal act, you will break state law.”

De actie heeft wel degelijk succes. Het heeft aandacht gekregen van veel landelijke radio-en televisie zenders en de eerste rechtszaak is al gewonnen. Zie hieronder het interview met actievoerder William. Je kunt denken: “Ach het zijn maar een stuk of 40 eiken, wat maakt het uit.” Maar het gaat hier om meer. De eiken zijn geplant als gedenkteken aan slachtoffers van de Vietnamoorlog, en het gaat om vragen als: wie beslist hoe de omgeving ingericht wordt, politiek, bedrijven en organisaties, of de burger zelf? en hoe gaan we in het algemeen om met natuur en omgeving. Ik vind het een inspirerend en zinvol protest. De burgers van Berkeley zijn betrokken met hun eigen leefomgeving. In de lessen, bij Community and Economic Development, leer ik dat democratie pas echt democratie is als burgers actief zijn in hun buurt en er daarnaast veel over te zeggen hebben (decentralisatie van macht). Ook kun je de Save the Oaks actie zien als een symbool van onze menselijke verantwoordelijkheid om respectvol om te gaan met natuur. Ondiep, mijn eigen wijk in Utrecht is een wat minder goed voorbeeld van activiteit in de buurt. Het is de bedoeling dat de wijk gesloopt wordt, maar niet zo vroeg al! Wel tragisch wat er gebeurd is met die man. Ik hoop dat na al de negatieve aandacht de problemen in de wijk nu opgelost worden.

School Business
Deze weken vlak voor de ‘spring break’ heb ik veel tentamens. De lente periode duurt hier vijf maanden, en vlak voor de lente vakantie, in het midden van de periode, wordt je getoetst. Qua moeilijkheidsgraad zijn de tentamens vergelijkbaar met die in Utrecht, alleen is de tentamenstof een factor twee, drie keer zo groot. Daarnaast doe je hier meer kleine opdrachten en presentaties, en wordt je becijferd op participatie in de les. De studenten zijn dan ook actief in de les, met het stellen van vragen en geven van opmerkingen. Hierdoor wordt je zelf ook gestimuleerd wordt om actief deel te nemen. Je merkt niet dat door de verwachte lesparticipatie iedereen haantje de voorste wil zijn en een ‘strebermentaliteit’ veroorzaakt, wat ik vooraf wel verwachtte.

Een ander fenomeen zijn de ‘office hours’. Dit zijn uren waarop de professoren beschikbaar zijn voor studenten. Na een beetje navragen kwam ik er achter dat bijna alle studenten naar office hours gaan. In Nederland zou dit wat slijmerig overkomen, maar het is hier heel normaal. Ik had wat vragen over de lessof en ben dus ook maar eens office hours gaan bezoeken. Naast een antwoord op vragen, ontmoet je ook de professor en hij/ zij leert jou kennen waardoor het onderwijs wat persoonlijker wordt.
In de komende springbreak ben ik van plan om richting Mexico te rijden op de motorfiets.

Interesting People
De vakken die ik volg zijn bere interessant. Af en toe worden er gastsprekers uitgenodigd. Vorige week was professor Dijani te gast, bij het vak over analyse en oplossing van internationale conflicten. Dijani is professor in rechten, en was direct betrokken bij de vredesonderhandelingen tussen de Israeliërs en de Palestijnen in Camp David in 2000. Het was interessant om te horen hoe het er aan toe gaat bij de vredesonderhandelingen over “the most complicated conflict on the planet”. Zo vertelde hij dat de vredesonderhandelaars elkaar al jaren kennen en vaak zelfs vrienden zijn. Maar zodra de onderhandelingen beginnen ontstaat er een zakelijke, ijzige sfeer, waarin van vriendschap niets meer te merken is. Het zal ook nog wel even duren voordat het conflict wordt opgelost.

Naast de lessen zijn er tal van andere activiteiten. Er worden veel documentaires vertoond, congressen georganiseerd en lezingen gehouden. Vorige week kwam John Edwards, naast Hillary Clinton en Barck Obama presidentskandidaat voor de Democraten in 2008, langs om stemmen te werven. Zo, die man kan spreken, joh! Een man met heel veel charisma. Daar kan Balkenende niet aan tippen :) Maar zoals met elke politicus gaat het niet alleen om de verpakking maar om zijn/ haar verhaal en prestaties. Edwards vertelde het verhaal van ‘two America’s’, het arme en het rijke Amerika. Hier zit wel wat in, want van alle welvarende westerse landen is de kloof tussen rijk en arm het grootst in Amerika. Hij wil er alles aan doen om dit te veranderen. Toen ik naar Amerika kwam dacht ik dat de Republikeinse Partij van Bush, de christelijke en dus ook de sociale partij was. Dit is niet zo. De Democratische regeringen hebben zich sinds de laatste 40 jaar ingezet voor sociale programma’s tegen armoede, die vervolgens door de Republikeinse regeringen weer werden afgeschaft. Edward’s toespraak werd steeds onderbroken door hard applaus en enthousiast gejoel. Er werd zelfs geklapt toen Edwards zei dat de Amerikanen hun grote auto’s moeten opgeven om het broeikaseffect tegen te gaan! Veel charisma die man…

Vandaag sprak Lt. Generaal Dallaire, die tijdens de Rwanda Genocide in 1994, commandant van de VN-missie was. Hij komt ook voor in de tragische film Hotel Rwanda. Dallaire sprak over het menselijk falen om genociden te voorkomen. Auschwitz, Cambodja, Srebrenica, Rwanda, allemaal plaatsen waar mensen opzettelijk en planmatig zijn uitgemoord. En dit alles omdat ze een bepaalde etniciteit bezaten. Waarom kon dit niet voorkomen worden? En wat doen we met Darfur? Hier gaf hij een interessante beschouwing over, maar omdat het inmiddels kwart voor drie s’nachts is zal ik hier niet verder op in gaan. Sleep tight, don’t let the bedbugs bite!