Taco y Vocho

We zitten nu bijna een week in Mexico en hebben veel beleefd! De eerste dagen zitten we in Ciudad de Mexico (Mexico Stad), in een hostel in het hart van de stad, bij het Plaza de Constitucion. De Dam in Amsterdam, zeg maar. Ciudad de Mexico is een megastad met 18 miljoen! inwoners. De stad is letterlijk gebouwd op de oude beschaving van de Azteken wat goed te zien is aan de ruïnes in de stad. Het ligt heel hoog (2000 meter), wat we elke keer goed merken als we de trappen van het oude hostel beklimmen. Er zijn opvallend weinig toeristen wat ons goed bevalt (we houden onzelf in de waan dat wij geen toeristen zijn :). Want wij willen Mexicanen ontmoeten. We lopen s'avonds door de stad, luisteren stiekum naar de muzikanten op Plaza Giribaldi die je anders naar het schijnt 600 pesos (50 euro), moet betalen voor een privé concert, en drinken Pulque, een klassiek Mexicaans drankje, van cactussappen, wat er uitziet als melk en smaakt als niets wat ik ooit eerder geproefd heb.

Overdag ontdekken we de levendige stad. De auto's scheuren door de straten, het is hier Italië keer tien. De groenwitte Volkswagen Kever taxi's bepalen hier het straatbeeld. Langs de kant van de weg zitten loodgieters, en electriciëns geduldig te wachten tot iemand langs loopt voor een opdracht. We zien veel protesten van Mexianen, die de nieuwe democratie serieus nemen, en overal staan kraampjes waar je eten kunt halen. Tacos, empanadas, pambazos, tripa (varkensdarmen), papas (aardappelen) met cactus (dit is Merel's favoriet), kokos, mango, noem het maar op. We leren als snel dat 'groen' niet voor 'fris' staat, als we een taco nemen en er veel groene saus op gooien. We barsten letterlijk in tranen uit, de saus 'heet' namelijk Picante. We kunnen geen prullebak vinden We vinden uit dat iedereen zijn vuil op straat gooit, wat s'avond weer door straatvegers wordt opgeveegd, dus we passen ons maar aan. We bekijken de Katedral, en el Palacio Nacional, met mooie muurschilderingen van Diego Rivèra.

Om het rondreizen door Mexico makkelijker en avontuurlijker te maken besluiten we een auto te kopen. Er is maar één auto die ik wil, en dat is een 'Vocho' (lees: votjoo), zoals VW Kevers hier genoemd worden. Via internet vinden we een kandidaat. De volgende dag komen eerst Lieke en ik, de antropologen, aan onze trekken, in het Museo Nacional de Antropología. In dit geweldige museum vinden we meer uit over Mexico's oude beschavingen. Voordat de Spanjaarden voet aan wal zetten rond 1530, waren de beschavingen van onder andere de Azteken en Maya's ver ontwikkeld. Maar door onderlinge strijd en ziektes die de Europeanen meebrachten, zijn deze duizenden jaren oude samenlevingen, in twee jaar! ingestort. Buiten het museum bewonderen we traditionele Mexicaanse Indiaanse 'paaldansers' die zich met zijn vieren, vanaf een dertig meter hoge paal achterover gooien, om zich aan een touw rond te laten cirkelen tot ze de bodem raken.

Daarna gaan we op zoek naar het adres van misschien onze nieuwe Vocho. Onderweg worden we door werkelijk iedereen aangestaard. Vooral hoogblonde Merel, trekt de mannelijke macho aandacht, met veel gefluit, en getoeter van auto´s. Gelukkig weet ze er goed mee om te gaan. De buurt wordt steeds armer, en we kunnen het niet vinden. een Mexicaanse vrouw (Lydia), spreekt ons aan en helpt ons bij het goede adres te komen. Lieke, die in Bolivia en Spanje gewoont heeft, spreekt goed Spaans en doet het meeste van het praten met de Mexicanen, wat ons al heel vaak gered heeft. De Vocho blijkt een oude gele bak te zijn uit 1971. Ik maak een testritje in de Kever, en omdat de auto het goed doet besluiten we hem te kopen. We nemen Lydia als dank, met wat familie, met onze nieuwe Vocho, al meteen bijgenaamd 'El Cacahuache' (lees: kakawatje. betekend: de pinda), uit eten. Maar de auto begeeft het al na 10 minuten! Al het verkeer raast om ons heen, en we zetten de auto aan de kant. We krijgen hem niet meer aan de praat, maar een vriendelijke automonteur (Omar) komt ons te hulp. Hij zegt dat we de auto de volgende dag weer kunnen ophalen.

De volgende dag komen we er achter dat niemand een auto uit 1971 (maar 36 jaar oud :) wil verzekeren. Uiteindelijk belanden we bij de Hollandse ING die het wel aandurft. De auto doet het inmiddels weer. Maar de auto mist een spiegel (eerste levensbehoefte voor autobestuurders in Mexico City), en een tankdop. Omar kent de weg en biedt aan om te rijden. We zijn net op de snelweg, als er een politieauto naast ons komt rijden en ons naar de kant wenkt. ''Wat hebben we fout gedaan?'' Lydia, die weer de hele dag met ons mee is, en Omar stappen uit, en wij houden ons voor domme buitenlanders, die we in dit geval ook echt zijn. Lydia komt terug de auto in en verteld ons wat er aan de hand is: ons nummerbord eindigt op een '4'! ''Yeah, so what?'' Nou, in Mexico city betekent dat, dat je op de vierde dag van de week, woensdag, geen auto mag rijden. Nu staan we voor de keuze, of de auto in beslag laten nemen, of een 'bribe' betalen van 400 pesos (30 dollar). Het is een vreselijke keuze, maar we kiezen toch voor de corruptie. Op weg naar de spiegel en de tankdop is het een kwestie van ontwijken van politiepatrouilles.

Nou eindelijk doet de auto het, en zijn we klaar om de volgende dag naar Cancun (1800 km afstand) te vertrekken waar ons vliegtuig naar Cuba zondag vertrekt. Maar op weg naar het hostel begeeft Cacahuache het weer!!! Wat een ellendig ding! We beseffen dat we hier nooit mee naar Cancun komen, het hostel is al te ver, en laten CACAhuache, bij een tankstation staan. We pikken de bak de volgende dag met Omar op, die de Vocho voor ons wil verkopen, voor hopelijk een redelijke prijs. De Pinda is de grootste miskoop uit mijn leven geweest, en heeft ons veel frustratie en teleurstelling gekost, maar hierdoor hebben we wel ontzettend coole Mexicanen ontmoet. We hebben veel rondgehangen met Lydia, Omar en hun vrienden en familie. Lydia is gewoon twee hele dagen vrijwillig met ons op stap geweest, zonder er iets voor terug te verlangen. En Omar heeft ons ook drie dagen door de hele stad gereden zonder er iets voor te vragen. Echt geweldig.

Intussen zijn we naar Cancun gevlogen, en vertrekken morgen voor 10 dagen naar Cuba. Ik wilde jullie even een kleine update geven, maar ik zie dat het niet klein meer is, we hebben ook zoveel meegemaakt in een paar dagen. Ik zal Fidel de groeten doen, en check ook even de nieuwe foto's.