Amai, in Brussel!

Sinds het begin van september loop ik stage in Brussel, dus hoog tijd voor wat nieuwe verhalen…

UNRIC
Ik loop stage bij het Regionaal Informatiecentrum van de Verenigde Naties (UNRIC). Doel van het informatiecentrum is om aan de ene kant mensen in Europa voor te lichten over de Verenigde Naties en haar activiteiten. Aan de andere kant wil het informatiecentrum de mening van het ‘Europese volk’ peilen en doorsluizen naar het VN hoofdkantoor in New York. Ik werk voor de afdeling BeNeLux (5 personen). In mijn dagelijkse werkzaamheden bekijk ik in de ochtend het NRC Handelsblad en schrijf ik zogenaamde headlines (kopjes), in het engels over artikelen en vooral opiniestukken die met de VN te maken hebben. Nu is er bv. veel nieuws over het verlengen van de Nederlandse missie in Uruzgan en over de nucleaire dreiging van Iran. Sommige headlines worden er uitgepikt en doorgestuurd naar de woordvoerder van secretaris generaal Ban ki-Moon in New York (Kofi Anan is met pensioen). Van een paar artikelen krijg ik iedere dag de opdracht om samenvattingen in het engels te schrijven.

Daarnaast werken we aan het project KnowYourRights2008.org. Volgend jaar bestaat de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens, 60 jaar. Om dit te vieren worden er allerlei activiteiten georganiseerd en een website opgezet. De website gaat over een maand open. Ook werk ik mee aan het UNRIC magazine dat eens per maand uitkomt, en aan Cine-ONU een cinema-avond die we iedere maand voor studenten, VN medewerkers, en Europese medewerkers organiseren in Brussel. Op deze manier brengen we VN gerelateerde thema’s zoals armoede, wapenhandel en vredeshandhaving in de publiciteit. Kortom, leuk werk...

Het Joegoslavië Tribunaal
Als UNRIC-medewerker mag ik me inschrijven voor de vele conferenties die in de Europese hoofdstad georganiseerd worden. Laatst heb ik me voor een debat met Carla del Ponte, aanklager van het Joegoslavië Tribunaal, ingeschreven. Ik heb geen idee wat ik moet verwachten. Ik kan eerst het gebouw niet vinden, maar op een gegeven moment zie ik een paar douane motoren wegscheuren bij een gebouw met drie zwarte bolides ervoor geparkeerd. Dit moet het juiste adres zijn. Ik ben nu wel een beetje laat. Ik krijg van een vriendelijke mevrouw wat papiertjes en loop vrolijk met mijn koffie de zaal in.

Ik verwacht ergens achter in de zaal binnen te komen, maar tot mijn schrik kom ik midden in een zaal met een hele grote rechthoekige vergadertafel terecht. Zo’n 50 netjes geklede mannen en vrouwen zitten rond de tafel. Bijna iedereen kijkt me aan. Ik voel me ongemakkelijk en wil zo snel mogelijk aan de tafel gaan zitten. Maar dan zie ik opeens dat er allemaal bordjes op de tafel staan: Congo, Togo, United Nations, Cuba, European Union, Laos. Bordjes met ongeveer vijftig landen. Ik besluit om niet naar het bordje ‘The Netherlands’ te zoeken, en maar veilig plaats te nemen op de tweede rang.

Carla del Ponte geeft een toespraak. Alles is in het Frans, wat ik nauwelijks versta. Maar dan kom ik erachter dat er een koptelefoon aan de stoel hangt. Ik zet hem op, draai de knop naar kanaal twee, en warempel ik hoor Engels! Del Ponte spreekt over internationaal recht, en hoe moeilijk het is dat de Servische regering niet mee helpt om oorlogsmisdadigers Mladic en Karadzic op te pakken om ze voor het Joegoslavië Tribunaal te laten berechten. Zo lang zij niet zijn opgepakt wordt er geen recht gedaan aan de duizenden familieleden van de slachtoffers. Mladic en Karadzic zijn onder meer verantwoordelijk voor de genocide bij Srebrenica waar 8.000 mannen zijn vermoord.

Na het debat borrel ik onder het genot van een glaasje kwaliteits champagne (11 uur s’ochtends), en vreemde hapjes op lollystokjes met de bobo’s mee. Ik spreek onder andere met de ambassadeur van Laos, die mij verteld dat de eerste buitenlander in Laos een Nederlander was...in het jaar 1648.

Het Belgische Ministerie van Financiën
De ironie: woon ik twee jaar in Utrecht op een kamer van 6 vierkante meter, heb ik nu in Brussel 60.000 vierkante meter tot mijn beschikking. Dus 10.000 keer zoveel ruimte, en dat voor dezelfde prijs! Ik heb mijn intrek genomen in het oude Belgische Ministerie van Financiën. Het Ministerie heeft ergens anders onderdak gevonden, en nu staat het giga-gebouw leeg. Samen met tien andere antikrakers die verspreid door het gebouw wonen, zorgen we ervoor dat het gebouw niet gekraakt wordt. ‘Bewaakt door Bewoning’ staat er op mijn raam. Ik hoop dat het de krakers afschrikt…

Het is moeilijk om je een voorstelling van de grootte te maken. Stel je bijvoorbeeld een wolkenkrabber verdeeld over vier verdiepingen voor. Of de stationshal van Utrecht Centraal, maar dan vier verdiepingen hoog. Toen Bart, een Vlaamse vriend van me langs kwam, hebben we letterlijk uren door het gebouw rondgedwaald. Je komt er van alles tegen, stellages, liften, geheimzinnig gesloten deuren, prachtige uitzichten over Brussel, elektriciteitskamers, en ergens verstopt in de kelder, een mysterieuze oven van wel vier meter hoog. Ik ben benieuwd wat daar allemaal verbrand is. Ik heb wel een vermoeden maar daarover later meer...

Krakers
Oh ja, over krakers gesproken. Zo’n vijftien meter van mij, woonden er een paar in een oud huis ‘vastgeplakt’ aan ons pand. Mijn vader kwam laatst langs. Hij opent het raam, en zegt: “wat een stinkauto’s hier zeg.” Een eigenaardige geur bereikt mijn neus, en ik denk: “mmm dat moet wel een hele oude auto zijn geweest.” Een minuut later zien we grote rookwolken voor het raam langskomen. Brand! Het krakerspant staat in de fik!.

Ik loop naar buiten en zie de vier krakers hoestend met bierblikjes in de hand naar buiten komen, “water, we hebben geen water!” (In België is kraken illegaal, dus krakers hebben geen recht op water en elektriciteit) Voordat ik water kan halen komt de brandweer al aangesneld. Maar zelf actie ondernemen, hò maar. En de bierblikjes loslaten, al helemaal niet. Aangeschoten lopen ze voor het huis rond (10 uur s’ochtends). Op een gegeven moment heeft een politieagent er genoeg van, en begint met één van de krakers een meelijwekkend gevecht om zijn bierblikje. De kraker geeft niet zomaar op, en het bier spat alle kanten in de rondte. De kraker wordt aan zijn arm over de grond weg van het pand gesleurd. Het vuur is gelukkig snel onder controle, maar de krakers staan op straat. De politie laat het huis namelijk dichtmetselen. Hoewel het niet de meest sjofele mensen zijn hoop ik dat ze snel, een betaald onderkomen kunnen vinden. Misschien is ánti-kraak wel iets voor ze.

Rechts bovenin kun je doorklikken naar foto’s uit Brussel.