Finals and Travelling

Finals Week
De laatste schoolweek is heavy. Vier tentamens in drie dagen. Alles wat je in vijf maanden geleerd hebt moet omgetoverd worden tot parate kennis. De sfeer in het International House is getressed. De bibliotheken zitten allemaal stampvol. Alle vermaak wordt even opzij gezet, en het I-House Café verkoopt liters koffie. Met slapeloze nachten, en heel wat grammen cafeïne, is het allemaal gelukt. Ik heb alle cursussen goed afgesloten! Het mooie hier is, dat de leraren alle tentamens binnen een week nagekeken moeten hebben. Dus je weet snel waar je aan toe bent.

Na de tentamens gaat het heel erg snel. Vrijdag wordt er een feest georganiseerd, en de volgende ochtend, om tien uur, moet iedereen zijn spulletje gepakt hebben en het I-House verlaten. Het is vreemd om afscheid te nemen. Vijf maanden zijn we intensief met elkaar opgetrokken, en dan houdt het ineens allemaal op. Alle emo-meters, lopen die avond en ochtend dan ook op volle toeren. Het mooie is wel dat we nu overal ter wereld contacten hebben, en er staat ons al weer een verjaardagsfeest/ reünie te wachten in Berlijn, over een paar maanden.

Reflection
Studeren in Berkeley was een geweldige ervaring. De vakken die ik heb gevolgd waren erg interessant en de leraren waren heel inspirerend. Naast het opdoen van kennis door het lezen van de literatuur en het volgen van de lessen heb ik gemerkt dat ik ook veel geleerd heb door te wonen in Berkeley. Deze stad is in Amerika een speciale plaats. Berkeley wordt gezien als de meest liberale stad in Amerika. Nog altijd niet zo liberaal als Nederland, maar een stuk liberaler dan andere plaatsen in Amerika. Toen ik een Amerikaanse christelijke vriend van mij vertelde dat ik in Berkeley ging studeren vroeg hij quasi serieus: “Are you sure you want to study in that God forsaken area?”

Nu valt dat wel mee. Op bijna iedere straathoek in het centrum staat een kerk. Maar het geeft wel aan hoe de rest van Amerika naar Berkeley kijkt. De stad en de Berkeleyanen gaan hun eigen weg. Berkeley’s bijnaam is dan ook ‘The People’s Republic of Berkeley’. Mensen in Berkeley zijn erg sociaal, politiek en milieu bewust, en daar heb ik ook wel wat van meegekregen. Vooral door de vakken Controlling Processes, en Community and Economic Development, kreeg ik inzicht in de negatieve invloeden van kapitalisme, consumentisme, en corporatisme. Door steeds meer welvaart te willen creëren heeft de mensheid de aarde beschadigd, en is een grote groep mensen achtergesteld. Gelukkig staan ‘milieu’ en ‘armoede’, nu hoog op de politieke agenda. Ik kan hier nog veel meer over schrijven, maar voor zover de terugblik.

Zelf blijf ik nog even rondhangen in Berkeley, en woon de ‘graduation’ van Ania uit Polen bij. Ze studeert af in Business. Dat gaat echt ‘american style’, met de bekende platte hoeden en toga’s die de afgestudeerden dragen. Je kent het wel uit de films. Ook verpats ik mijn motor, voor een goede prijs, aan een man van vijftig in Frisco, die na 30 jaar onthouding weer een motor wil hebben.

Dad in California
En plotseling is daar, mijn vader… Het is leuk om elkaar weer te zien na zo’n lange tijd. De volgende dag laat ik hem ‘mijn wereld’ in Berkeley zien: het I-House, de universiteit, Telegraph Avenue, de Strawberry Canyon Pool, en de Berkeley Hills. Daarna gaan we op stap met onze mooie gehuurde Dodge Nitro 4x4 machobak. De eerste halte is Yosemite National Park. God, wat mooi! Nog nooit zoveel natuurlijke schoonheid bij elkaar gezien. Fantastische watervallen, een prachtige groene vallei, die vroeger door een gletsjer is uitgesneden, en hele imposante rotsen. De meest opvallende rots in de vallei is de Half Dome, die voor mij onweerstaanbaar is, en wel bedwongen moét worden. Omdat de tocht volgens het informatieboekje ‘streneous’ is en je er 12 uur voor moet uittrekken, ga ik alleen, en rijdt mijn pa die dag wat rond met de auto. Uiteindelijk valt het mee hoe zwaar de tocht is, ik sta in vier uur op de top.

In Amerika zie je wel vaker dat de verantwoordelijke instanties je, voor Nederlandse begrippen, overdreven waarschuwen. Het beroemdste voorbeeld is de handleiding van de magnetron, waarin staat dat je je huisdier niet kunt drogen in de microwave. Dit, nadat een oude vrouw haar lieve katje had opgeblazen. Instanties kunnen heel makkelijk door ‘slachtoffers’ aangeklaagd worden in Amerika. Door veel te waarschuwen zijn ze niet meer verantwoordelijk. De tocht naar Half Dome was geweldig! Vooral de watervallen zijn zo mooi (zie de foto’s rechts boven in de blog).

Kings Canyon National Park is het volgende station. Hier zien we een wilde bruine beer, het symbool van California. We ontdekken dat je heel goed in de auto kunt slapen, dus we besluiten het hostel links te laten liggen, en in het park bij een beek te ‘kamperen’. Biertje erbij, vuurtje erbij, helemaal voor elkaar…

Dan Seqoia National Park. Ongelofelijk wat een reuzen! In dit park staan de grootste bomen ter wereld. Er staat een boom met een diameter van twaalf meter. Er staan giganten tussen van 100 meter hoog, met een schil (ik ben het Nederlandse woord vergeten :) van meer dan een meter dik. Everything is BIG in America!

Mijn pa en ik zijn intussen helemaal fan van de nationale parken. Amerika heeft s’werelds meest uitgebreide systeem van nationale parken. Dit vooral dankzij John Muir die zich begin vorige eeuw inzette voor behoud van wildernis. Nu heeft Amerika tientallen nationale parken die beschermd worden tegen menselijke beschadiging.

Dit keer gaan we naar een heel bekend park. De vallei der doden, oftewel: Death Valley. De naam overdrijft niets. De vallei is een kale vlakte met hier en daar een bosje, een duin, een spookstad, en wat zoutkristallen. En dat alles in een zomers temperatuurtje van 50 graden! Maar wel adembenemend mooi. S’nachts slapen we in een canyon, en we worden s’ochtends geroosterd wakker… We besluiten om goed gebruik te maken van de 4x4 wagen, en nemen een paar spectaculaire gravelwegen.

Het is weer hoog tijd voor civilisatie, en wat voor civilisatie! Las Vegas, wereldhoofdstad van de ‘eenarmige bandieten’. Het centrum van Las Vegas is een vijf mijl lange weg, ‘The Strip’, met alleen maar hotels. De hotels hebben allemaal een ander thema. Zo is er het hotel ‘Venetia’, waar ze de Italiaanse stad nagebouwd hebben. Aan de binnenkant lijkt het net alsof je door Venetia loopt. De plafonds zijn beschilderd met wolken, en er lopen grachten in het hotel, met echte gondeliers. Zo heb je ook een hotel van New York, MGM Filmstudios, Paris, en veel meer. Alles is kitch. In de hotels draait het voornamelijk om shoppen en gokken. De meeste mensen zijn toeristen die een paar dagen blijven. De rest heeft van gokken hun beroep gemaakt.

The Strip is indrukwekkend, maar als dit civilisatie is, dan maar weer een park. De Colorado River heeft in Arizona een twee kilometer diepe canyon (kloof) uitgesneden, de Grand Canyon. Weer een natuurwonder. Pa en ik kunnen het niet weerstaan om de canyon naar beneden te klimmen. Maar ja, dan moet je ook weer omhoog. De terugweg is heel wat heter en zwaarder dan de heenweg, maar we hebben alle tijd en bereiken s’avonds weer de begane grond, samen met een Duitse vader en zoon, die ook door Amerika aan het reizen zijn.

Daarna eten we in het Navajo indianen reservaat, gaan we in Los Angeles naar de glazen Chrystal Cathedral Church, bezoeken het mooie kasteel van krantenmagnaat William Randolph Hearst, surfen in Santa Cruz, en we brengen de laatste dagen in San Francisco door met een fietstocht over de Golden Gate Bridge, en een boottocht naar Alcatraz, oftewel The Rock, het beroemde gevangeniseiland, waar o.m. Al Capone gevangen zat.

Mexico and Cuba
Vandaag is mijn vader teruggegaan naar Nederland. Ik vertrek zondag naar Mexico waar ik samen met twee vriendinnen ga rondreizen. Na een week in Mexico maken we voor tien dagen een uitstapje naar Cuba. Een unieke kans nu Fidel Castro nog leeft…Ik probeer zo nu en dan een berichtje te plaatsen. En zondag 22 juli kom ik weer terug!