Terug in 'koeienland'

Na drie maanden onderzoek in Bolivia en negen maanden Engeland ben ik weer terug in ‘koeienland’ zoals er in Bolivia steevast naar ons land verwezen wordt. Gek genoeg zijn veel Bolivianen zo goed gelovig dat ze mijn grap dat iedere nederlandse familie een koe voor verse melk in de achtertuin heeft staan zonder twijfel geloven...

Afronding onderzoek
Zoals ik in mijn laatse bericht beschreef deed ik onderzoek in Bolivia voor mijn studie in Development Studies in Engeland. Via de nederlandse ambassade in La Paz onderzocht ik hoe het werk van mensen in de informele economie (sector van de economie zonder arbeidsrechten) verbeterd kon worden. Daarbij richtte ik mij op een nationaal certificeringssysteem voor werkers (SPCC) waarbij werkers een officieel certificaat van de regereing ontvangen als ze bepaalde vaardigheden hebben (de meeste mensen hebben geen diploma die aanluit bij hun professie). Hier een schetsje van Sofia een huiswerkster om te illusteren hoe het leven van een informele werker er uit ziet:

Sofia, een 30 jaar oude inheemse huiswerkster (veel gezinnen in Bolivia hebben een huiswerkster die kookt en schoonmaakt en vaak bij hen in huis woont), heeft vijftien jaar werkervaring. Ze is opgegroeid op het platteland in Manca Capac, een provincie vlakbij La Paz en is voor het eerst uit huis gegaan toen ze naar de middelbare school ging waar ze alleen het eerste jaar heeft afgemaakt. Toen ze vijftien was is ze naar La Paz, Bolivia’s grootste stad vertrokken omdat er geen werkgelegenheid op het platteland was (veel Bolivianen werken als kind). Ze begon te werken als assistent van haar nicht, één van de vele straatverkopers op het bekende Murillo Plein waaraan het Boliviaanse Parlement ligt, maar later vondt ze een betere baan als huiswerkster.
Vijf jaar later besloot ze te verstrekken naar Cochabamba een andere stad waar haar zussen woonden. Zij hielpen hier om de stad te leren kennen en om ook daar een baan als huiswerkster te vinden. Sinds acht jaar werkt en woont Sofia nu in hetzelfde huishouden. The werkrelatie tussen Sofia en de familie is gebaseerd op vertrouwen omdat ze nooit een contract gekregen heeft. Zij heeft er geen problemen mee omdat ze haar altijd betaald hebben. Sofia heeft geen recht op vakantie maar omdat ze er niet van houdt het huis te verlaten tijdens nationale feestdagen mag ze één keer per jaar tijdens de oogst haar familie op het platteland opzoeken.
Sofia begon met een maandelijks salaris van 650 Bolivianos (ongeveer 65 euro voor voltijd werk) maar de familie heeft haar salaris verhoogd tot 800 Bolivianos (80 euro) omdat ze blij met haar zijn. Dit salaris is niet hoog genoeg om te voorzien in haar levensbehoeften, helemaal omdat ze iedere maand geld naar haar familie stuurt (remittances). Sommige maanden stuurt ze zelfs 400 Bolivianos (40 euro) zodat haar kleine zusjes die nog op het platteland wonen naar school kunen gaan. Sofia droomt stilletjes van een ander leven en denkt er veel over na om het huishouden te verlaten, maar ze weet niet of ze wel ander werk kan vinden en ze wil het vertrouwen van de familie waar ze werkt en woont niet verliezen...

Met mijn onderzoek heb ik aangetoond dat een officieel regeringscertificaat het werk van informele werkers zoals Sofia kan verbeteren. Het wordt bijvoorbeeld makkelijker om nieuwe werk te vinden of om een hoger salaris te eisen. Vooraf wilde ik graag een onderzoek doen dat nuttig zou zijn voor een orgranisatie. Ik heb de thesis inmiddels gepresenteerd op de ambassade en bij FAUTAPO (organisatie van de certificaten) en vooral de laatste organisatie kan het onderzoek goed gebruiken. Voor mijzelf was dit een uitgelezen kans om het werk van de ambassade en van Boliviaanse organisaties op ontwikkelingsgebied goed te leren kennen, en om meer te leren van het leven van mensen in Bolivia, een geweldig land maar wel het armste van Zuid-Amerika (67% leeft in armoede). Iets met je eigen ogen zien is zoveel leerzamer dan een literatuurstudie.

After Master
Nu ik de studie in Engeland heb afgerond ga ik in Utrecht nog mijn bachelorthesis in Liberal Arts & Sciences afronden die ik net niet heb kunnen afmaken voordat ik naar Engeland vertrok. Daarna ben ik student af en probeer ik een plekje op de mondiale arbeidsmarkt te veroveren voor februari en bij voorkeur op de Afrikaanse of Latijns-Amerikaanse arbeidsmarkt.

Viajes (reizen)
Na het afronden van de masterthesis ben ik een paar weken van het Latijn-Amerikaanse continent gaan genieten. Met een 26 uur! durende busreis ben ik van La Paz naar Lima in Peru gegaan waar ik mijn vriendin Katha na een paar maanden weer ontmoette. Met haar ben ik een paar weken gaan rondreizen in het diverse Peru waar net als in Bolivia de Inca-cultuur nog een grote rol speelt. Er wordt bijvoorbeeld nog veel Qechua gesproken en oude religieuze gebruiken zijn vaak samengesmolten met katholieke (Spaanse) tradities, met een dure term ‘syncretisme’ genoemd. Het hoogtepunt van de reis (letterlijk en figuurlijk) was Machu Pichu de mysterieuze Inca stad verborgen in de stijle bergen bij Cuzco. De stad is herontdekt in het begin van de vorige eeuw aan de hand van oude legendes (wie weet wordt Atlantis ook ooit nog eens gevonden) ligt op duizenden meters hoogte en is een knap staaltje ingenieurswerk waar bouwvakkers van nu nog steeds iets van kunnen leren. Ook was de uitgestorven stad een religieus centrum van het Inca-emperium (wat meer dan de helft van Zuid-Amerika besloeg) waar verschillende goden vereerd werden zoals de zon, de bergen, en de condor. Een ander indrukwekkend hoogtepunt van de reis waren de maagdelijk witte zoutvlakten bij Uyuni in Bolivia, helder in het maanlicht en schitterend in de zon. De zoutvlakten verwijzen naar een vochtig verleden met een groot meer in de regio.

Na een paar maanden in het avontuurlijke Bolivia ben ik dus voor minstens een paar maanden weer terug in het vertrouwde Nederland. Ik kom weer in mijn oude kamer in Utrecht te wonen waar jullie altijd welkom zijn!