Noodhulp in Pibor

Inmiddels ben ik weer in Pibor Town na ons bezoek van drie weken geleden. Zo op het eerste gezicht lijkt er weinig te zijn wat zich herinnert aan de aanval van de Nuer op de Murlei begin januari dit jaar. Vrouwen lopen balancerend met gele jerrycans op hun hoofd van of naar de waterpomp en kinderen spelen met witte ballonnen die ze op school gekregen hebben. Ook kabbelt de rivier in Pibor rustig verder alsof er niets gebeurd is.

Maar al pratende vind je al snel uit dat schijn bedriegt. Je hoort verhalen over tientallen mensen die aan de rand van Pibor Town zijn neergeschoten inclusief vrouwen en kinderen en het stelen van vee, het belangrijkste levensmiddel van de pastoralisten hier, en het kidnappen van kinderen. Getuige dat dorpen rondom Pibor Town nog veel meer geleden hebben zijn de duizenden ontheemden die naar Pibor Town gevlucht zijn omdat het hier veiliger is.

Alfred Taban, ZOA Project Officer, komt net terug uit Likuangole een dorp op anderhalf uur rijden van Pibor Town en verteld van een compleet platgebrand en verwoest dorp, van duizenden mensen die in de bosjes slapen en bang zijn om weer naar het dorp terug te keren uit angst voor een nieuwe aanval door de Nuer, en verteld van verse schedels bij de rivier, dezelfde rivier die zo rustig door Pibor Town kabbelt.

ZOA is hier sinds een paar dagen bezig om hulp te verlenen aan de ontheemden in samenwerking met andere hulporganisaties. WFP voorziet in voedsel, IOM in non-food items zoals klamboes, kookgerei, plastic zeilen voor bedekking, etc. Wij richten ons op water en sanitatie: de reparatie van de waterpompen die kapot zijn gemaakt en het distribueren van purificatie tabletten die het mogelijk maken om rivier water te drinken. Ook zetten we in Pibor Town nood-latrines neer omdat er veel ontheemden en omdat iedereen zijn zaakje midden in de nederzetting achterlaat. We willen een uitbraak van besmettelijke ziektes zoals cholera voorkomen.